We kunnen inmiddels een film maken over ons werk met de Zeelandia..
Waar gaat dit nu weer over?
Wel over een 74 jarige Merengue zangeres uit de Dominicaanse republiek. Volgens de Amigoe : wereld beroemd??
En die kwam naar Curacao met haar band 30 man sterk . En gingen optreden op Korsow en Bonairu.
En je voelt hem al aankomen: zochten naarstig naar transport met de instumenten, naar Bonaire en kwamen al snel bij de Zeelandia terucht. Tja dat was wat, vertrek vrijdag en retour zaterdag. Peace of cake zou je zeggen ware het niet dat diezelfde zaterdag de mannen met baarden weer naar de Aves gingen met diezelfde Zeelandia. Maar goed beetje strakke planning, moet kunnen dachten we… Nou strakke planning kun je wel vergeten met Dominicanen weten we nu.
Het is zo’n verhaal, dat ik het maar in een beetje steno weergeef.
Gepland vertrek (afspraak1) om 8.00 uur ‘s morgens. Dat werd 15.00 uur! De Dominicanen zaten overal nog het haar te doen, cremetjes te smeren en gratis te eten in Breezes, dat ze de groep niet bij elkaar kregen. Ik moest trouwens ook nog ‘s ochtend naar de Douane en immigratie met alle paspoorten en daar begon het gedonder. De visa bleken alleen geldig voor 1 keer de Antillen in en niet dus ook tussendoor nog eens naar Bonaire. Foutje noemen ze dat. Na uren aan allerlei touwtjes getrokken te hebben, diverse spoedoverleggen door de manager, die een bevriende politieman had op Curacao werd er eindelijk groen licht gegeven dat ze met deze visa konden gaan. Ik hobbelde de hele dag inmiddels al achter ze aan. Inmiddels was de crew van de Zeelandia al de hele dag aan het wachten en naar Bayabeach gevaren, dat scheelde immers weer een uurtje. De bekende zangeres moest nl om 20.30 uur optreden. Het is toch een slordige 7 uur varen naar Bonaire dus het zou mooi zijn als ze 12.00 uur ‘s nachts nog zouden halen! Er waren op Bonaire 1200 kaarten verkocht in de voorverkoop a raison van $ 40,- . Dus het belang voor de organisatie was groot.
Tussendoor speelde nog een nasty geld verhaal. Natuurlijk was afgesproken (afspraak 2) vantevoren betalen. Maar dat was een heel gedoe en telkens kreeg ik te horen dat iemand het aan het regelen was. Uiteindelijk hebben ze in de auto op weg naar de boot, inmiddels dus 15.00 uur, een cheque uitgeschreven. Maar goed ik wou cash! Dus afgesproken dat ze, als de boot weg was, het cash zouden ophalen (afspraak 3) en de cheque weer zouden meenemen. Nou ja vooruit dan maar. Goed de boot ging met al die muziekanten, op naar Bonaire. Bleek achteraf dat ze keurig om 20.30 uur in Bonaire waren. Klasse job!
Ik mee met één van de regelneven in de auto op weg naar het cash geld (dacht ik), nou mooi niet, weer allerlei verhalen maar geen geld. Nee!!! (afspraak 4 ) : ik woon toch dicht bij Julianadorp, dus ik kom het vanaond brengen. Dus niet, ik bellen, bellen en bellen, werd simpelweg de telefoon niet meer opgenomen! Wordt vervolgd.
Om 3.00 uur ‘s nachts telefoon, Rob vanuit Bonaire. Afspraak 5 was nl uiterlijk te vertrekken na het concert om 3.00 uur. Anders zou de Zeelandia never nooit op tijd terug zijn voor de Aves groep. Maar dus niemand te zien! wegvaren klinkt simpel maar als kapitein is Rob verantwoordelijk en hij had natuurlijk alle paspoorten. Dus wachten…. Zo langzaamaan kwamen er wat aandruppelen. Bleek dat er 8 waren , toevallig allen van de Fundashon, die niet terug wilden varen, maar het vliegtuig wel zouden nemen. (ahteraf gezien ook al verdacht)Dus Rob 3 keer nog in de nacht naar de immigratie op Bonaire, want die lui moeten wel van de passagierslijst af! Uiteindelijk om 5.30 vertrokken.
De Zeelandia loopt als een speer, dus ze kwamen om 11.00 uur al aan in Piscadera baai. Ik was inmiddels nog steeds bezig dat cash geld te bemachtigen. En ging eens bellen naar de girobank over die cheque, en ja hoor bad news. Helaas mevrouw op die rekening die u noemt staat geen geld. Dus Rob gebeld en die is rondjes blijven varen en dobberen met die muziekanten, met als eis dat hij niet ging aanleggen tot het geld er zou zijn. Oke ik hoorde inmidels al 2 uur (afspraak 6) dat iemand onderweg was met het geld. Nou is Curacao niet klein, maar 2 uur kan echt niet dan ben je al 3 keer het eiland overgereden, niet waar?
Inmiddels begon de groep aan boord te muiten, tja die dobberden al 2 uur en inmiddels op de werf stonden al die Aves mannen te wachten…. Het was dus lekker druk op de werf, en niemand snapte waarom de Zeelandia niet ging aanleggen, behalve ik. Vanuit de muitende groep aan boord, is blijkbaar de druk opgevoerd op de organisatie en belde Rob (we hadden inmiddels een hotline!), dat ik het geld ergens kon halen maar dan wel 4 stevige Aves mannen mee moest nemen. Nou ben ik mans genoeg maar vond dat toch welk een prettig idee! Dus dat gedaan, en het geld geincasseerd. Guldens, dollars en hopi Euro’s. Wat moeten Dominicanen toch met Euro’s? Nou ja interesseert me ook niet meer. Ik had het geld binnen. Behalve een klein restantje, dat zou ‘smiddags nog geregeld worden (afspraak 7). Rob kon aanleggen, iedereen van boord en de Aves club laden.
Denk je dat het verhaal klaar is, nee dus, schenk nog een kopje koffie in dan komt het eind.
Ik had van Rob alle paspoorten gekregen, want ik moest de boot en de (inmiddels niet zo aardige muzikanten) immers weer inklaren bij de immigratie. Toen maar besloten om de paspoorten te houden tot het restant geld binnen zou komen. Uiteindelijk, inmiddels avond, de Aves club uitgezwaaid en ik naar huis, met die paspoorten!
Bij het afscheid drukte Rob me nog op het hart voorzichtig te zijn, poort goed gesloten houden etc. Moet er toch niet aan denken dat iemand z’n paspoort komt opeisen! Nou ja stuur ik gewoon Zino erop af.
Na een onrustige nacht, waarin gelukkig Rob een paar keer belde dat het met de Aves club prima ging, het was al één groot feest aan boord, was het zondag. Gelukkig waren Peter Schött en Sylvia er nog, die leiden me een beetje af. Inmiddels alweer bellen, tja was de boodschap, je wordt om 16.00 uur terug gebeld waar je het restant geld kan halen. (Afspraak 8). Wij lekker lunchen, voor dat ik Peter en Sylvia naar Hato zou brengen bij Boca Sami. Ik met die paspoorten onder mijn arm natuurlijk. Maar goed 16.00 uur en je raad het al, niente telefoon. Inmiddels begon ik hem toch wel een beetje (understatement) te knijpen, Zino is namelijk een erg lieve hond!
Dus na Hato en afscheid van Peter en Sylvia, direct door gereden naar een vriend hier in het dorp, een fiscaal jurist. En tijdens een lekker wijntje (had ik ondertussen wel verdiend) een plan gesmeed. Hij heeft de paspoorten mee genomen naar zijn kantoor, maakt misschien indruk en ik was ervan af!. En hij zou contact opnemen dat ze de pasoorten daar konden halen, in ruil voor het geld. Pffff Eind goed al goed: Dat is uiteindelijk maandag gelukt!
Wat een verhaal he? Hoezo steno trouwens?
